Historia genetyki i badań genetycznych

Zanim jednak badania genetyczne wykazały występowanie niektórych chorób sprzężonych z płcią, upłynęły lata, a świat przekonał się, że aspiracje naukowców to coś więcej niż rojenia doktora Frankensteina.

Rozkwit opisywanej dziedziny nauki Historia genetykiumożliwiła działalność wspomnianego już George’a Mendla. W latach 1856 – 1857 naukowiec przeprowadził doświadczenia związane z krzyżowaniem roślin, które dały podstawy wszelkim innym badaniom genetycznym. Następne wielkie odkrycie miało miejsce 3 lata później, a dokonał go Friedrich Miescher, izolując z ropy zawartej w bandażach pierwsze kwasy nukleinowe.

W 1902 r. Bateson i Garrod stwierdzili ze zdziwieniem, że prawa Mendla odnoszące się do świata roślin, funkcjonują na podobnych zasadach w ludzkim ciele. W 1906 r. pierwszy z wymienionych uczonych wprowadził do naukowego uniwersum słowo genetyka. Niedługo potem dziedzina ta wyzwoliła się spod panowania innych specjalizacji biologicznych. Stało się tak dzięki badaniom przeprowadzonym na muszce owocowej przez Thomasa Morgana.

Kolejne odkrycia zachęcały do dalszych poszukiwań. Jednak jako że opisywana dziedzina jeszcze przez długi okres pozostawała nauką hermetyczną, uczeni niejednokrotnie wyciągali mylne wnioski, które m.in. przyczyniły się do powstania eugeniki. Opierała się ona na poglądzie, iż złe geny można wyeliminować z organizmu. Dzisiaj wiadomo na pewno, że każdy z nas jest nosicielem około 5 czy 6 poważnych defektów genetycznych, których nie da się usunąć. Świadomi istnienia tego mankamentu, dzięki kolejnym badaniom genetycznym możemy jednak niwelować jego uboczne skutki.

Następny przełom nastąpił w 1944 r., w którym Avery, Macleod oraz McCarty odkryli, że w niepozornym kwasie nukleinowym zawarte są informacje genetyczne. Pojawiło się więc pytanie, w jaki sposób owa struktura jest przenoszona z organizmu do organizmu. Żeby rozwikłać tę zagadkę, należało zapoznać się z budową tajemniczej substancji. Udało się to Jamesowi Watsonowi oraz Francisowi Crickowi, którzy zapewne byli świadomi doniosłości swojego odkrycia. W jednym ze swoich referatów podkreślili bowiem, że ich dokonania sugerują możliwość istnienia mechanizmu kopiowania materiału DNA. Zduplikowanie pierwszej komórki nastąpiło w 1958 r.

W latach 50. i 60. opracowano podstawy genetyki biochemicznej i immunologicznej. Te z kolei wpłynęły na rozwój genetyki człowieka, zwanej również medyczną, dzięki której w 1966 r. sporządzono pierwszy spis chorób uwarunkowanych dziedzicznie. Opisywana dziedzina wiedzy rozwijała się błyskawicznie. Kolejne lata obfitowały w liczne wydarzenia, które umożliwiały wyciąganie szeregu wniosków i tworzenie nowych teorii naukowych. Z czasem zaczęto używać genetyki również w innych dziedzinach, jak np. medycynie sądowej. Stało się to możliwe na skutek działalności Aleca Jeffreysa. To dzięki niemu odciski palców uznawane są jedne z ważniejszych dowodów współczesnej kryminalistyka.

Lata 80. przyniosły takie wydarzenia jak zsekwencjonowanie wirusa AIDS oraz pierwsze sklonowanie genu ludzkiego. W 1988 r. zakończono z sukcesem terapię in vitro. W tym samym czasie rozpoczęto pracę nad projektem Program Sekwencjonowania Genomu Człowieka.(https://pl.wikipedia.org/wiki/Projekt_poznania_ludzkiego_genomu). Jego twórcy postawili sobie za zadanie określenie całkowitej sekwencji 3 miliardów par zasad nukleotydowych DNA genomu ludzkiego.

Jak więc widać, XX w. to nie tylko usankcjonowanie nowej dziedziny nauki, ale również okres jej prężnego i dynamicznego rozwoju, za którym trudno nadążyć, co zapewne potęguje wątpliwości związane z genetyką.

Back to top